We talk about Life

มาคุยถึงเรื่องชีวิตกันสักหน่อย  จะมีสักกี่คนที่คิดได้ว่าทุกวินาทีของชีวิตมันมีที่มาและมีที่ไป  ทุกคนมีเวลา 24 ชั่วโมงเท่ากัน  กิน ดื่ม  นอนหลับ  ตื่นนอน  เท่ากัน  จะมีสักกี่คนที่นั่งนับเวลาทุกนาทีที่ผ่านไปและใช้เสี้ยววินาทีนั้นให้เอาตัวเองรอดพ้นจากบางสิ่งที่คอยพันธนาการตัวเอง  มันต้องเริ่มกันตรงไหน  ถามตัวเองอาจต้องใช้เวลาในคิดทบทวนอะไรต่อมิอะไรที่ผ่านเข้ามาในชีวิต  บทจะถามคนอื่น เขาคงให้คำตอบไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้รู้จักเราและเรียนรู้ตัวตนของเรามาตั้งแต่เริ่มแรก  เพราะฉะนั้น  การต้องมานั่งถามตัวเองจึงเป็นทางออกเดียวที่จะได้คำตอบออกมาให้กระจ่างแจ้ง  ตัวเราของเรา  บางครั้งจึงจำเป็นที่ต้องใช้เวลาที่เรามี 24 ชั่วโมงนั้นเอาออกมาใช้  ไม่จำเป็นต้องเร่งรีบแต่เอาให้ได้คำตอบบ้างก้อพอ  จะนั่งทั้งวันคงไม่ใช่เรื่อง เพราะชีวิตประจำวันที่ต้องทำ ภาระ หน้าที่  ยังรอให้กลับไปทำอยู่  แบ่งเวลาได้แล้วมานั่งถามตัวเองจะดีกว่า  เรียงลำดับว่าสิ่งไหนสำคัญและต้องการคำตอบให้เร็วที่สุด  แต่ก้อนั่นแหละ  หากใช้เวลาสั้นก้อจะได้คำตอบที่ไม่แน่นอน  แต่หากใช้เวลามากเกินไป คำตอบนั้นก้ออาจจะไม่แน่นอนเสมอไปเพราะคิดมาก

เชื่อตัวเอง  จะเป็นจุดยืนของชีวิตเรา  หากเราไม่เชื่อตัวเองไม่เชื่อใจตัวเองแล้ว  เราจะไปต่อได้อย่างไร  คนอื่นเขาให้ได้แค่คำสั่งสอน บอกกล่าวจากประสบการณ์ที่เขาผ่านมาในชีวิต  การฟังไว้เป็นบทเรียนให้เรามองเป็นแบบอย่างของการเรียนรู้เพื่อตัวเองและการดำเนินชีวิตในวันข้างหน้า

ทำในสิ่งที่รัก  หากเราคิดได้อย่างนี้แล้ว  ต่อให้เราเริ่มทำอะไรเราจะมีความสุขกับมัน  เราจะเอาใจไปใส่และทำได้ดีที่สุด  ผลจะออกมาดีหรือแย่ หากเราไม่ได้ไปคาดหวังมาก เราจะไม่ผิดหวังหากเราทำไม่สำเร็จ  เพราะฉะนั้นเอาพอประมาณและทำแล้วสบายใจก้อพอ